Waarom ik niet naar het Vlaams Belang-congres ga

Ik denk niet dat ik de jongste 25 jaar ook maar één nationaal congres van het Vlaams Belang gemist heb. Vandaag echter ga ik niet.

Ik ga niet naar het congres omdat mijn zoon Alexander dinsdag moet ingeschreven worden in zijn (hopelijk) nieuwe school, het Sint-Martinuscollege in Overijse. Dinsdag. En omdat de vraag groter is dan het aanbod, moet er veilig gespeeld worden. Dus moet er gekampeerd worden aan de schoolpoort.

Vorig jaar werd er één nacht gekampeerd aan het Sint-Martinuscollege. Ondertussen zijn de problemen alleen maar verergerd, denk maar aan de honderden Vlaamse kinderen in Brussel die niet ingeschreven raakten in een Nederlandstalige school. Een groot deel daarvan hoopt nu in een school in de Vlaamse Rand terecht te kunnen, waardoor de situatie hier nog meer oververhit raakt.

De problemen hebben niet alleen maar te maken met de bevolkingsaangroei en de massale immigratie in Brussel. Door het zogenaamde GOK-decreet (‘Gelijke Onderwijskansen’) van Marleen Vanderpoorten (VLD) mogen scholen niet meer zelf bepalen wie ze inschrijven. Daardoor is het mogelijk dat Vlaamse kinderen uit Overijse geen plaats krijgen in Sint-Martinus in Overijse, terwijl Waalse ouders uit Waver hun kinderen op doortocht naar hun werk in Brussel zonder probleem aan die school afzetten en ’s avonds oppikken.

Volgens het decreet krijgen kinderen waarvan de moeder geen Nederlands spreekt (en die dus thuis een andere taal spreken) voorrang op Vlaamse kinderen. De naam van het decreet alleen is al een leugen.

De gevolgen van dat rampzalige linkse experiment zijn gekend: ouders die moeten kamperen om hun kinderen ingeschreven te krijgen. Of hoe een ‘progressief’ beleid mensonterende, middeleeuwse toestanden veroorzaakt. Dagenlang wachten. Niets kunnen doen. Koude lijden ‘s nachts. Onzekerheid. Ruzies over wie eerst was. Gerechtsdeurwaarders die er soms bij gehaald worden.

Wie zich wat organiseert, kan het allemaal wat minder onaangenaam maken. Sinds vrijdagavond ga ik, in beurtrol met mijn kameraad en medestander Willy Cammaerts om het uur naar de school, om te kijken of het al begonnen is. Iedereen moet in de buurt blijven en klaar staan, want als het begonnen is kan je er maar beter zo snel mogelijk bij zijn. Te laat komen is geen optie, want er is geen alternatief in de nabije omgeving.

Daarom zal ik dus niet op het congres van het Vlaams Belang kunnen zijn. Ik kan niet klagen dat ik alleen sta. Duizenden Vlaamse ouders hebben hun plannen dit weekend moeten opbergen om hun kinderen in te schrijven. En maandag zal mijn echtgenote Sabien het van mij moeten overnemen, want dan moet ik naar Straatsburg. En mijn dank gaat ook naar mijn ouders en schoonouders, die ook helpen.

In mijn gedachten ben ik vanmiddag in elk geval in Antwerpen, op het congres van het Vlaams Belang!