Over cheerleaders en confederalisten

Wat we de voorbije weken van de N-VA te zien kregen, is toch wel het betere bochtenwerk.

Oorspronkelijk was die partij voorstander van Vlaamse onafhankelijkheid. Dat was overigens geen evidente keuze voor de vele ex-VU’ers, zoals Geert Bourgeois die er nooit een geheim van gemaakt heeft dat hij tegen Vlaamse onafhankelijkheid is. Maar goed: het principe werd in de beginselverklaring opgenomen.

Nu de N-VA door de media gehypet wordt en de opiniepeilingen tot de wildste dromen leiden, wil de partij zich voor het Belgische establishment aanvaardbaarder maken. Dus is men nu niet meer voor een onafhankelijke Vlaamse staat, maar voor een confederaal België - zoals de VLD bijvoorbeeld.

"Onze kiezers begrijpen dat wel", zegt (en hoopt) Kamerlid Jan Jambon. Uw dienaar is geen N-VA-kiezer (en daar ligt het hem wellicht), maar begrijpt er in elk geval niets meer van. Vooral omdat Ben Weyts, collega van Jambon, op een persconferentie dit weekend zei dat België eigenlijk al een confederale staat is.

Wat is overigens de meerwaarde van een confederaal België? De geldstroom zal blijven vloeien, net als de (unaniem door de Franstalige partijen opgedrongen) immigratiestroom. In het geval van een confederatie zal België nog altijd een nutteloos, duur en inefficiënt tussenniveau blijven tussen Vlaanderen en de Europese Unie.

Nooit worden daar vragen over gesteld. Het enige dat we te zien krijgen, is cheerleader-journalistiek voor Bart de Wever. Vandaag alleen al zijn daar wel tien voorbeelden van te geven, maar de mooiste ponpons en ballonnen zijn ongetwijfeld van Yves Lambrix in Het Belang van Limburg, die de N-VA zowaar ziet "surfen op een tsunami van geloofwaardigheid". Hoe lang is het ook alweer geleden dat Siegfried Bracke zei dat de splitsing van BHV het voorwerp moest zijn van een onderhandeling?