Ieder zijn eigen strijd

Vandaag betoogden een 800-tal mensen in Brussel voor meer autonomie voor Baskenland. Er ware ook Vlamingen bij, met o.a. een delegatie van de N-VA. "Ik ben hier vandaag aanwezig uit solidariteit. Onze contacten met de Basken zijn een historische erfenis die nog stamt uit de tijd van de Volksunie", zo zegt N-VA’er Ben Weyts.

Persoonlijk vind ik dat niet zo verstandig. Voor mij mogen alle volkeren meer autonomie hebben, maar dat is in de eerste plaats hun zaak. Wat mij stoort is niet zozeer het feit dat er bij mijn weten nog nooit betogingen in Baskenland of waar dan ook voor Vlaamse autonomie hebben plaatsgevonden.

Echter: wij hebben als Vlamingen al problemen genoeg om voor onze eigen autonomie (en a fortiori onafhankelijkheid) op te komen. Eén van die problemen is de anti-Vlaamse hetze die de Franstaligen op Europees vlak voeren. Buitenlandse diplomaten, ambtenaren, europarlementsleden en journalisten zijn voor het overgrote deel op Franstalige media aangewezen om zich te informeren over de Belgische toestanden, en het is moeilijk om daar tegen op te boksen.

Van Spaanse of andere collega’s kreeg ik al meermaals de vraag of de strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid er automatisch ook één is voor die van Baskenland of Catalonië. Het enige mogelijke antwoord op die vraag is m.i. neen.

Als Vlaams-nationalisten moeten we ons niet teveel bezighouden met schijnbaar gelijkaardige bewegingen in het buitenland. Zo creëren we alleen maar meer vijanden, zoals bestaande EU-lidstaten die moeilijk zouden kunnen doen wanneer onze Vlaamse staat internationale erkenning zal moeten krijgen.